بخونی یا نه ..من برای تو می نویسم. آره خود تو.. شاید فقط یه بار سراغ گنجشک و گرفته باشی.شایدم اصلا خوشت نیومده.. مهم اینکه اینجا بودی.

چون همیشه کوتاه می نوشتم .نمی تونم زیاد حرف بزنم. فقط از همه ی شما تشکر می کنم.هیچ وقت لحظاتی رو که با نظرات شما شاد شدم فراموش نمی کنم . دلم برای گنجشکم تنگ می شه ولی دیگه حرف تازه ای ندارم شاید یه روز یه جور دیگه برگشتم...

 نمی دونم چرا روز تولدم تصمیم گرفتم گنجشک و تعطیل کنم. فقط می دونم که احساس تازه شدنی در من نیست.

خدا حافظ

...

عبورسایه ای

 خواب گنجشک را شکست.

سایه محو شد...

بی آنکه نگاهش برای لحظه ای در گیر نگاه گنجشک بماند!

فکر می کرد خدا درخت را برای او آفریده!

امٌا خدا ...

روزی مردی را با تبرش!

 در درخت قرار داده بود....

 وقتی بمیرم ...

سازم را میشکنند...

وکتابهایم را می سوزانند

 تا فراموشم کنند.........

هیچ کس!

لابه لای جزوه های ویروس شناسی ام

دنبال دست نوشته های دلتنگی ام نمی گردد....

 تمام پرهایش را در بازی کلاغ پر باخته بود

و آسمان!

پروازش را به خاطر نمی آورد.....

بوم من مال منه                تو بهتره که گم بشی

بارون و برفم که بیاد           خیس بشی،گوله بشی

هیشکی واسش فرق نداره    حضور تو... یا نباشی

نه حوض مونده نه نقاشی     رفته خونه ش فراش باشی

قصه تو تموم شده              خسته شده شاعر باشی

اونم برای گریه هاش         می خواست بهونه ش تو باشی

کلاغها بکراند ذهن تو را غار غار می کردند

و

گنجشکها چهار گوش خیالم را دنبال دانه می گردند

من حسینم ... پناهیم .
خودمو میبینم ، خودمو میشنوم ، خودمو فکر میکنم
تا هستم جهان ارثیه ی بابامه
سلاماش، همه ی عشقاش، همه ی درداش، تنهاییاش ...
وقتیم نبودم ، مال شما .

اگه دوست داری با من ببین
یا بذار باهات ببینم
با من بگو ، یا بذار با تو بگم
سلامامونو ، عشقامونو ، دردامونو ، تنهاییامونو ...

اما ارثیه پدر من فقط درد بود............

انباشته بود....

و گنجشک به شکمش وعده ی سر خرمن می داد

ومن!

آن کودک گرسنه در آرزوی نان.....

......گنجشک مفت.....

.

.

.چه بهای زیادی!!!

.

نه...

نمی پردازند....

 تیزبینانه کرم را شکار کرد

خاکی ترین کرمها هم ....

از دید گنجشک پنهان نمی ماند...

     چشمانم را به اشک

        گلویم را به سکوت

         و پاهایم را به جاده.....

باید می رفتم برزخ دنیا تاوان هوسهایم بود.......

 پریای من...... 

نويسنده: پریا	چهارشنبه 6 ارديبهشت1385 ساعت: 18:45
این اسم رو من روت گذاشتم ترم اول همون روزای اول ............... تا قبل از اون همه ی گنجشکا خاکستری بودن بعد تر ها بود که یکی شون زد به دل رنگین کمون حالا دیگه خیلی وقته که همه ی عقابا واسه گنجشک کنار می کشن.........

آسمون دل گنجشک تو این خیابون دود گرفته داره سیاه میشه...کاش

 هنوز از رنگین کمون اثری بود....... 

چرا خدا پاهایش را عایق آفرید

حتی وقتی روی سیم برق نشسته بود

پرهایش رنگارنگ بود

صبح.. سحرخیزترین گنجشک

گوشه ی باغچه..

خرده نان های سفره ی مادر بزرگ را بر می چید

پرهایش....

همان رنگ قدیمی

خاکستری....خاکستری 

                  گنجشک از مترسک می ترسد

ومزرعه سخت دلتنگ است...........

شب تاریک بود....

امٌا چشمهایش برق می زد.

چند پر .......روی زمین........

گربه کنار دیوار لم داده بودولبش را می لیسید

کاش گریخته باشد.........

و کوچ پرستوها نزدیک...........

خوب می داند

او را نخواهند برد..........

برای مریم.سمانه وسهیلای خوبم

امتحانها داره شروع میشه

بد جور ترم بالایی بازی درآوردم

همه ی درسهام مونده

برام دعا کنید

نانوایی آنجاست

چند مغازه آنطرف تر....

غقربه ی ترازو روی صفر مانده است

کاش یک رهگذر خودش را وزن می کرد

.

.

بوی نان را نفس می کشم

چند ساعتی بود که پسرک رفته بود.......

اما چوبش را کنار لانه ی گنجشک روی زمین

جا گذاشته بود

هوا داشت کم کم سرد میشد..................

تکرار میشوند

وقتی گنجشک فقط یک نت را می خواند

جیک جیک ...........

می دانم شنیدنی نیستم

ولی سکوت نمی کنم

به این کوچه بن بست گذر نکن

کنار پنجره ام جای ماندن نیست

وکوچه من همیشه خالی از مردم

نه برو

شانه های تو به وسعت گریه ی من نیست

بدون اندیشه ی باد

ناگاه طوفان..............

در آینه داروندار خویش را مرور میکنم

این خاک تیره این زمین

پاپوش پای خسته ام

این سقف کوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

امٌا خدای دل

در آخرین سفر

درآینه به جز دو بیکرانه ی کران

به جز زمین وآسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام

کجا ندیده ای مرا

و با خود می بردی

تا راه رفتنم بیاموزی

نا گهان

آسمان تو را ربود

ومن دست در دست باد

سعی کردم

ولی هنوز راه رفتن را

نیاموخته ام