به این کوچه بن بست گذر نکن

کنار پنجره ام جای ماندن نیست

وکوچه من همیشه خالی از مردم

نه برو

شانه های تو به وسعت گریه ی من نیست

بدون اندیشه ی باد

ناگاه طوفان..............

در آینه داروندار خویش را مرور میکنم

این خاک تیره این زمین

پاپوش پای خسته ام

این سقف کوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

امٌا خدای دل

در آخرین سفر

درآینه به جز دو بیکرانه ی کران

به جز زمین وآسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام

کجا ندیده ای مرا

و با خود می بردی

تا راه رفتنم بیاموزی

نا گهان

آسمان تو را ربود

ومن دست در دست باد

سعی کردم

ولی هنوز راه رفتن را

نیاموخته ام

من دشمنی ندارم امٌٌا اگر قرار است دشمنی داشته باشم

توانش را با توان من برابر گردان تا همیشه پیروزی از آن حق باشد

                                                                   جبران خلیل جبران

بلکه سخاوت آن است که آنچه را خود بیش از من نیاز داری

به من عطا کنی                                                          جبران خلیل جبران

 در جستجوی دام

امٌا صیاد با دامها رفته بود

تودر التهاب عبور                         

مرا بی خودت به که می سپاری             

به گرگ نگهبان این گله ها

ویا این سگ بی وفا

وشاید به این مردم نانجیب

که بین من و زندگی حصاری کشند و

مرا به قعر نبودن برند