در آینه داروندار خویش را مرور میکنم

این خاک تیره این زمین

پاپوش پای خسته ام

این سقف کوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

امٌا خدای دل

در آخرین سفر

درآینه به جز دو بیکرانه ی کران

به جز زمین وآسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام

کجا ندیده ای مرا